Ο ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ

 

«Και διηγώντας να κλαις….»

 

«Και διηγώντας να κλαις….»

 

Σ’ αυτά τα δύσκολα και φοβερά χρόνια που διάγουμε, ο Ελληνισμός βρίσκεται σε έσχατο κίνδυνο  τόσο από την καθαρή εξωτερική απειλή της γείτονος, όσο και άστοχες συμπεριφορές που προσφέρουν ευκαιρίες στον μόνιμο κίνδυνο  και  επι 200 χρόνια διεκδικητική της εθνικής μας Ανεξαρτησίας.

Οι σεβαστοί δάσκαλοι μου στο Πανεπιστήμιο με έμαθαν  για την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Η λαϊκή κυριαρχία είναι η αρχή ότι η εξουσία ενός κράτους και της κυβέρνησης έχει δημιουργηθεί και διατηρείται με τη συναίνεση του λαού του, μέσω των εκλεγμένων εκπροσώπων του, ο οποίος είναι η πηγή όλων των πολιτικών εξουσιών. Οι πολίτες έχουν τον τελικό λόγο στις κυβερνητικές αποφάσεις. Πριν από 17 ολόκληρα χρόνια πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο το ιστορικό δημοψήφισμα για το σχέδιο για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος που έφερε το όνομα του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν. Στις ελεύθερες περιοχές «κατά́» ψήφισε το 75,83% (ήτοι 313.704 άτομα) και «υπερ.» το 24,17% (99.976), με μια αποχή́ της τάξης του 10,82%. Αντιθέτως, στα Κατεχόμενα «υπερ.» τάχθηκε το 64,91% των ψηφοφόρων (77.646 άτομα) και «κατά́» το 35,09% (41.973). Ο Κυπριακός Λαός με δημοψήφισμα απεφάνθη κατά του σχεδίου με συντριπτική πλειοψηφία. Τα λόγια του Βάσου Λυσσαρίδη : «Δεν θα αυτοκτονήσουμε για να μην μας δολοφονήσουν». Από «βαθυστόχαστους» αναλυτές ακούω πώς ότι  τότε χάθηκε μια ευκαιρία για λύση του Κυπριακού με το σχέδιο Ανάν. Δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω(ακόμα κι αν έβλεπα θετικά το σχέδιο) ένα σχέδιο που είχε τέτοια αποδοκιμασία από τον αφέντη στον τόπο του Κυπριακό Λαό. Είναι ύβρις για έναν λαό πονεμένο ,αιματοβαμμένο, προδομένο αλλά αγωνιστή για τα δίκια του. «Ζωή χωρίς Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν έχει νόημα», έλεγε ο εθνικός αγωνιστής, Βάσος Λυσσαρίδης. Ακριβά πλήρωσαν οι Κύπριοι τα λάθη που έγιναν σε βάρος τους  και μερικά δεν ήταν απλά λάθη χειρισμών ήταν εγκλήματα εθνικής προδοσίας ,όπως η απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας το 1967,οι δολοφονικές απόπειρες κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, το πραξικόπημα του 1974 που έφερε τους Τούρκους στη Κύπρο. Όμως τα λάθη της Ελληνικής πλευράς η «Ιστορία των χαμένων ευκαιριών», δεν μπορεί  να  μας κάνουν να λησμονούμε με τους ποταμούς αιμάτων που αρχίζουν από το 1821 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα ,στο νησί της Αφροδίτης με μόνιμους θύτες τους γείτονες μας, χωρίς να λησμονούμε τους Άγγλους φίλους τους.

Δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι η με την βία και την απειλή βίας διεκδίκηση των ζωτικών συμφερόντων του Ελληνισμού . Είμαστε σε κατάσταση ακήρυκτου πολέμου. Διεξάγονται συνεχώς πολεμικές επιχειρήσεις(καθημερινός αεροναυτικός πόλεμος χωρίς πυρά) και μόνον η σκανδάλη δεν έχει πέσει. Ζήσαμε πρόσφατα την μεγάλη επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου και όχι μόνο, με το προσφυγικό στον Έβρο. Κάθε μέρα κυριολεκτικά διεξάγονται επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου, με ευθεία απειλή κατά της εθνικής μας κυριαρχίας με δηλώσεις κατά της εθνικής μας κυριαρχίας και ασφαλείας. Την ίδια ώρα η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, περιφρονεί τις αποφάσεις του ΕΔΔΑ, αδιαφορεί για τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι γεγονός ότι η συμπεριφορά αυτή  θυμίζει χώρα διεθνή τρομοκράτη. Σήμερα ο Τουρκικός επεκτατισμός απειλεί τον ελληνισμό στο σύνολο του. Απειλεί με διχοτόμηση και συγκυριαρχία το Αιγαίο, με Κυπροποίηση τη Θράκη, με Ιμβροποίηση την Κύπρο.

Η μόνη δυνατή απάντηση είναι η ισχυροποίηση της άμυνας ,οι διεθνείς συμμαχίες και αταλάντευτη απόφαση μας, μια Ελλάδα που δεν παραιτείται και αγωνίζεται με πάθος και σωφροσύνη για λεύτερη πατρίδα, είναι μια άτρωτη Ελλάδα.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ

ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ (21/5/1864-21/5/2021)

ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ (21/5/1864-21/5/2021) ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ Στις 21 Μαΐου του 1864 τα Επτάνησα μετά τους αιματηρούς αγώνες των παιδιών τους κατά της τυραννίας εντάσσονται επισήμως στην Μάννα Ελλάδα. Τα Επτάνησα υπήρξαν σημαντικός παράγοντας του Ελληνικού διαφωτισμού όπως οι Ευγένιος Βούλγαρης, Βικέντιος Δαμοδός, Νικόλαος Κούρτζολας, Νικηφόρος Θεοτόκης, Νεόφυτος Βάμβας. Έλαβαν οι Επτανήσιοι αποφασιστικό μέρος στον Αγώνα του 1821 ενώ τελούσαν υπό την Αγγλική Κατοχή. Οι Επτανήσιοι ριζοσπάστες δραστηριοποιούνται έντονα για την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων με την μητέρα πατρίδα και πλήρωσαν ακριβά τον αγώνα αυτό. Ήρθε επιτέλους η λαμπρή μέρα της Ενώσεως (21/5/1864). Την 22 Ιούλιου του 1864, ο βουλευτής Μ. Σχοινάς, ανερχόμενος στο βήμα και υποδεχόμενος τους Επτανήσιους βουλευτές στην Ελληνική βουλή αναφέρει : «Σεις αδελφοί Επτανήσιοι [...] διεσώσατε την ζωήν της εθνικότητος, την γλώσσαν, την θρησκείαν και τας ιστορικάς παραδόσεις [...]».Στην ιδία συνεδρίαση ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης λέγει: «.. η Ελλάς του 1821 αναγγενάται και ταυτίζεται μετά της Ελλάδος του 1864» Σημαντικό γεγονός για τα Επτάνησα ήταν η ίδρυση στην Κέρκυρα της Ιονίου Ακαδημίας, του πρώτου ελληνικού πανεπιστημίου, το 1824. Σπουδαίοι επιστήμονες, λόγιοι και φιλόσοφοι δίδασκαν στην Ακαδημία και όταν, μετά την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, έπαψε αυτή να λειτουργεί, πολλοί από τους καθηγητές επάνδρωσαν το Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Η ίδρυση της Ιονίου Ακαδημίας, ένα όραμα του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, είναι αποτέλεσμα της φιλικής του σχέσης με τον πλούσιο Άγγλο Ελληνομαθή λόρδο Φρειδερίκο Γκύλφορν(1766 - 1827). Η Ιόνιος Ακαδημία έζησε για σαράντα ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1864 όπου η Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα σήμανε και το τέλος της λειτουργίας της. Όταν η Επτάνησος ενώθηκε με την Ελλάδα (το 1864), αντί να αναδομηθεί η Ιόνιος Ακαδημία καταργήθηκε. Η Βουλή των Ελλήνων στις 20-12-1865 . έκλεισε το πρώτο ελληνικό Πανεπιστημιακό Ίδρυμα με το νόμο ΡΗ' «περί διοργανώσεως της Εκπαιδεύσεως κατά την Επτάνησον». Ο Κερκυραίος Ιωάννης Καποδίστριας είναι ο θεμελιωτής της νέας Ελλάδας που βγήκε από την Επανάσταση του 1821. Οι Επτανήσιοι έφεραν στην Κοινοβουλευτική ζωή της Ελλάδας την εμπειρία τους από αγώνες πολιτικούς, εθνικούς, κοινωνικούς. Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα βήματα του Κοινωνισμού στην Ελλάδα συνδέονται με ονόματα Επτανησίων, όπως: του Π. Πανά, του Ρόκου Χοϊδά, του Δρακούλη, του Μαρίνου Αντύπα. Οι Επτανήσιοι, έφεραν μαζί τους στην Ελλαδική κοινωνία μια πνευματική παράδοση , που εκφράζεται με ονόματα όπως ο Σπ. Ζαμπέλιος, ο Πέτρος Βράιλας Αρμένης, ο Παύλος Καλλιγάς και άλλοι, όπως ο μέγιστος Δ. Σολωμός. Μεγάλες μορφές της επιστήμης ήταν Επτανήσιοι, όπως ο καθηγητής της Ιατρικής Φωτεινός Πανάς, οι καθηγητές, Γεράσιμος Πεντόγαλος, Χάρης, Τουλ, Γεώργιος Αυλάμης , Κων/νος Αλιβιζάτος, Σπυρίδων Μαρινάτος και τόσοι άλλοι. Από τον 18ο αιώνα έχουμε πληθώρα συνθετών οι οποίοι συμβάλλουν τα μέγιστα στην ίδρυση της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής: Στέφανος Πογιάγος, Νικόλαος Μάντζαρος, Σπυρίδων Ξύνδας, Ιωσήφ Λιβεράλης, Παύλος Καρρέρ, Διονύσιος Ροδοθεάτος, Σπύρος Σαμάρας, Γεώργιος Λαμπελέτ, Διονύσιος Λαυράγκας. Τα Επτάνησα, επηρεασμένα σε όλες τις μορφές της πολιτιστικής τους έκφρασης από τη Δύση, συνεπώς και στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική και από τη μουσική της και ιδιαίτερα από εκείνη της Ιταλίας, αποτέλεσαν τον κύριο φορέα δημιουργίας της ελληνικής λόγιας μουσικής. Γέννημα της κοινής ιστορικής τους τύχης, η επιρροή της ιταλικής μουσικής επεκτάθηκε τόσο στη λαϊκή μουσική των Επτανήσων, όσο και στην καντάδα και το λαϊκό τραγούδι. Η Επτανησιακή εκκλησιαστική μουσική φαίνεται να είναι απόγονος της Κρητικής εκκλησιαστική μουσικής, συνδυάζοντας δυτικά και βυζαντινά στοιχεία. Ο Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός συνιστά μια πρωτοποριακή, ριζοσπαστική και ρηξικέλευθη ιδεολογία, όχι μόνο για τα δεδομένα του τοπικού πλαισίου της αυστηρά διαρθρωμένης ταξικής κοινωνίας, αλλά και για εκείνα που χαρακτήριζαν το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. ΟΙ Ριζοσπάστες Βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο του 1864 το 1869 εξαφανίζονται οριστικά από το πολιτικό προσκήνιο μαζί και ρηξικέλευθες ιδέες τους. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, την εποχή της Αγγλικής κατοχής ότι η εθνική ιδέα είχε κατακυριεύσει τις ψυχές και τις διάνοιες των Επτανήσιων, υπερβαίνοντας τις πολύπλοκες αντιφάσεις, συγκρούσεις και ανισότητες της επτανησιακής κοινωνίας, τότε που κάποιοι ονειροπόλοι πατριώτες, με όπλα τους το όραμα και το λόγο, τόλμησαν να αφυπνίσουν τις επτανησιακές συνειδήσεις και να αντιμετωπίσουν με όποιο κόστος τη μεγαλύτερη αποικιοκρατική αυτοκρατορία της εποχής τους την εποχή της παντοδυναμίας της. Οι Επτανήσιοι έδωσαν το αίμα τους για την Ελευθερία της Πατρίδας πάντοτε και σ’ όλους τους αγώνες, πρώτοι. Υπήρξαν και έμειναν πάντοτε Έλληνες και η αφομοίωση τους στα Ελληνικά πράγματα ,υπήρξε Εθνική επιταγή. Τα νησιά μας ακολουθούν τη μοίρα του ελληνικού κράτους, έχοντας πάντα συνείδηση της ιδιαιτερότητας που τα χαρακτηρίζει γιατί οι Επτανήσιοι, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουν να αγωνίζονται και να δημιουργούν σ’ όλο το κόσμο να δημιουργούν πάντοτε με τη λατρεία στον τόπο τους , στους Αγίους τους , στην ποίηση και μουσική ,μέσα από κείνο το διάφανο του αφρού της θάλασσας, με το οποίο ζυμώνονται τα οράματα και οι χίμαιρες των ανθρώπων. Παραθέτω ένα ποίημα του Κεφαλλονίτη ποιητή Γεωργίου Μολφέτα, εμπνευσμένο από τους αγώνες των, ένα χρόνο μετά την Ένωση. Οι στίχοι του είναι όντως επίκαιροι, γι’ αυτό και διδακτικοί: «Οι νέοι π’ ανασταίνονται, να μην αλησμονάνε πως αν ελεύτερη ζωή σαν Έλληνες περνάνε, σ’ εκείνους την οφείλουνε τους γέροντες προμάχους, που δέσμιοι, σε φυλακές και εξόριστοι σε βράχους, ακλόνητοι στο αίσθημα και στην πεποίθησή τους, επάλαισαν και εδείξανε μεγάλο το νησί τους.» ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ- ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.
ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ
Τα Τετρακόσια  χρόνια  της τουρκικής σκλαβιάς οι Έλληνες, στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής περιμένοντας  την  Λαμπρή, εύχονταν ο ένας στον άλλον «Καλή Ανάσταση» και ταυτόχρονα υπονοούσαν με νόημα ότι εύχονταν ταυτόχρονα και  την ανάσταση του Γένους.
Περιμένοντας την Ανάσταση», είναι στην πραγματικότητα μια μακρινή Ελληνική Ιστορία που για την καρτερικότητα που οι Έλληνες απέδειξαν διαχρονικά στις δυσκολίες για το όνειρο .  Η Τουρκική σκλαβιά  ήταν αιτία για τους Έλληνες  που οι μέρες της Ανάστασης αποκτούσαν ιδιαίτερη σημασία και λαμπρότητα, και τούτο διότι από τα πανάρχαια χρόνια ο θάνατος ήταν μια πρόσκαιρη κατάσταση, αφού ακολουθούσε η αναγέννηση-ανάσταση.  
Αλήθεια η δοκιμασία είναι διαρκής και τα προβλήματα μεγάλα. Περάσαμε  με δυσκολία την  δημοσιονομική κρίση  και ακολούθησε χωρίς ανάσα η πανδημία που βασανίζει την καθημερινότητα μας. Ο γείτονας μας δεν έπαψε να επιβουλεύεται την Ανεξαρτησία μας και να θέλει με τον τρόπο τον και την «Γαλάζια Πατρίδα» να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας τετρακόσια χρόνια πίσω για να μας ξαναφέρει την οθωμανική εποχή !!Μάταια όμως. Η αγωνία του είναι οι σπαραγμοί του θηρίου, το ρόλο αυτό  τον κατάλαβαν πλέον και οι φίλοι και εχθροί του. Ο Αμερικανός πρόεδρος, Τζο Μπάιντεν, γίνεται ο πρώτος πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία που με ανακοίνωσή του στις 24 Απριλίου αναγνωρίζει ξεκάθαρα την Αρμενική Γενοκτονία. «"Ξεκινώντας στις 24 Απριλίου 1915, στην Κωνσταντινούπολη (σ.σ: Constantinople, στο πρωτότυπο) με τη σύλληψη Αρμενίων διανοουμένων και ηγετών της κοινότητας στην Κωνσταντινούπολη από τις οθωμανικές αρχές, ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι απελάθηκαν, σφαγιάστηκαν ή οδηγήθηκαν στον θάνατο σε μια εκστρατεία εξόντωσης.» Η Ιστορία εκδικείται και έρχεται η ώρα της αναγνώρισης της Ποντιακής γενοκτονίας.  Τώρα  δεν μπορώ να λησμονήσω ότι «Πυρά» κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκτόξευσε ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι, ο οποίος αφού τον κατηγόρησε ότι «ταπείνωσε» την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον Ντερ Λάιεν, επεσήμανε χαρακτηριστικά πως είναι σημαντικό να είμαστε ειλικρινείς με τους «δικτάτορες».

Η στάση των ξένων Κυβερνήσεων  βέβαια δεν μπορεί  να μας κάνει να πιστεύουμε πώς λύθηκαν τα προβλήματα με την γείτονα. Κάθε άλλο, πιστεύω πως  η σθεναρή στάση μας μπορεί να κάνει τον Νεοσουλτάνο να αντιληφθεί πως η Ελλάδα δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση.

Για δεύτερη φορά  στην Ιστορία μας δεν θα γιορτάσουμε την Ανάσταση παραδοσιακά στα χωριά μας , γιατί ο κίνδυνος από την πανδημία μας  εμποδίζει να τρέξουμε εκεί που λαχταράει η καρδιά μας .  Άραγε μέσα στην τρομακτική ηθική και δημοσιονομική κρίση που δέκα χρόνια περάσαμε , μέσα στις καθημερινές απειλές του casus belli  εξ ανατολών, διερωτώμαι πως «αντέχουμε»  ακόμα το καθημερινό διαρκές αυτό μαρτύριο της «σταγόνας» και της πανδημίας . Κι όμως αντέχουμε κι ελπίζουμε στην Ανάσταση στην ήττα της αρρώστιας και του θανάτου. Το φετινό Πάσχα είναι αλλιώτικο. Μοναδικό. Άλλωστε µοναδικές είναι και οι µέρες που ζει η ανθρωπότητα και η Ελλάδα μας . Ας πούµε λοιπόν ότι η Ελλάδα ξεκινά την... απελευθέρωση, την άρση της αποµόνωσης. Μεγάλα τα προβλήματα τόσο τα Εθνικά, τα κοινωνικά, εύκολες απαντήσεις δυστυχώς δεν υπάρχουν. πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε το κακό να στηρίξουμε τον αδύναμο, να του δώσουμε ελπίδα. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.

ΚΑΛΗ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Εύχομαι στην Πατρίδα μας, σ’ όλους μας, για να  ανατείλει ο «ήλιος της Δικαιοσύνης», εκείνος ο νοητός που επικαλείται ο  μεγάλος μας ποιητής, να μας φωτίσει και να σημάνει και την Ανάσταση του Τόπου.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, λοιπόν! Κι ας έχουμε το βλέμμα στο Φως του Αναστάστος Χριστού, που είναι η ελπίδα όλων μας .

 

Φως-νερό-τηλέφωνο

 

Φως-νερό-τηλέφωνο

 

Κάθε καλός μεσίτης της δεκαετίας του 60 φρόντιζε να διακηρύσσει ως ουσιώδη προσόντα  για τα προς πώληση οικόπεδα του, στο Αττικό περιβάλλον.
Η Αθήνα του 1960 είχε γεμίσει φοβισμένους επαρχιώτες, που έψαχναν μανιωδώς να βάλλουν το κεφάλι τους «κάτω από ένα κεραμίδι», αφού δεν είχα που να βάλλουν την φαμίλια τους στο κατεστραμμένο από τον πόλεμο χωριό τους.
Έτρεχαν οι υποψήφιοι μετανάστες-επαρχιώτες ν’ αποκτήσουν το οικοπεδάκι που ήταν εκτός σχεδίου μα μετά από λίγο μαζί με το αυθαίρετο το οικοπεδάκι έμπαινε τελικά στο σχέδιο πόλης.
Το όνειρο κάθε Αθηναίου πρώην  επαρχιώτη, λοιπόν το σπιτάκι του νάχει «φως-νερό-τηλέφωνο».
Το αυθαίρετο σιγά σιγά έγινε πολυκατοικία ,ένεκα η ανοικοδόμηση, η οικογένεια μεγάλωσε, οι δουλειές αυξήθηκαν,  οι Τράπεζες δάνειζαν αφειδώς για να αυξήσουν και οι τραπεζίτες  τις προμήθειες τους, τα χρόνια πέρασαν τα μαλλιά άσπρισαν οι πρώτοι οικιστές των αυθαιρέτων άφησαν σιγά σιγά και  αναγκαστικά το «κλεινόν Αστυ» και οδηγήθηκαν   οίκαδε και ακούσια στην αγαπημένη πατρίδα στο χωριό τους, στην πλέον μόνιμη και τελευταία κατοικία τους.
Πολλοί εκπλήρωσαν τ’ όνειρο τους από ξεπαπούτσωτοι φτωχοί επαρχιώτες έκαμαν οικογένεια, μεγάλωσαν και σπούδασαν παιδιά, έζησαν στην ειρήνη σε αντίθεση  με τους προγόνους τους που πολεμούσαν  συνέχεια κι έλεγαν το ψωμί-ψωμάκι και τελικά πολλοί τα κατάφεραν. Η Ελλάδα ήταν μέχρι πρόσφατα μια χώρα με ποσοστό ιδιοκατοίκησης 80%, και μάλιστα οι περισσότεροι εκτός από την πρώτη κατοικία διέθεταν και το εξοχικό ή το σπίτι στο χωριό.
Η νέα γενιά οι απόγονοι των επαρχιωτών,  άλλαξε ρότα, έγιναν απόφοιτοι Ανωτάτων Ιδρυμάτων ανέβηκαν και σε οικονομική επιφάνεια αλλά και σε ιδιοκτησία στα «καλά» προάστια, ώσπου μαζί με άλλα εγγενή προβλήματα τους έπεσε τελευταία και η  άτιμη η πανδημία. Η πρόσφατη πανδημία COVID-19 αποτελεί μια συνεχή, ασύμμετρη και απρόβλεπτη απειλή για την ανθρωπότητα, επηρεάζοντας έντονα την ποιότητα της ζωής μας. Η κοινωνική αποστασιοποίηση (αναβολή ή και ακύρωση συναθροίσεων σε κοινωνικές εκδηλώσεις όπως γάμοι, βαφτίσια, θρησκευτικές, αθλητικές ή καλλιτεχνικές εκδηλώσεις) είναι το σημαντικότερο γεγονός της γενιάς μας. Διαβάζουμε στους FinancialTimes ότι τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι οι φτωχοί έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν και να χάσουν τη ζωή τους, γιατί μένουν σε πυκνοκατοικημένες περιοχές και μικρά σπίτια, όπου είναι αδύνατη η κοινωνική αποστασιοποίηση, γιατί επέστρεψαν στις δουλειές τους, όπου συνήθως δεν τηρούνται τα αναγκαία μέτρα προστασίας, γιατί εργάζονται στις μεταφορές, σε χώρους υγείας, σουπερμάρκετ, ταχυμεταφορές, γιατί κινούνται με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, γιατί είναι άνεργοι και δεν έχουν καμία ασφάλιση υγείας. Η σπουδαία νομπελίστρια συγγραφέας Όλγα Μποταρτσούκ στην αρχή ήδη της επιδημίας δήλωνε: « Όχι, δεν είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο θάνατο». Νομίζω πως τα πράγματα την διαψεύδουν.
Πολλοί  όμως που είχαν την λεγόμενη «άνεση» φρόντιζαν μέχρι τότε  για την ιδιωτική ασφάλεια τους σε μεγάλα πολυτελή νοσοκομεία. Όμως όπως λένε «όταν σχεδιάζει ο άνθρωπος ο Θεός γελάει» κι έτσι ήρθε η αρρώστια. Εκεί που κάποιοι σχεδίαζαν «αν ο μη γένοιτο» τους συμβεί κακό νάχουν την καλοπληρωμένη ιδιωτική περίθαλψη, ήλθε ο ακατανόμαστος ιός και τους έστειλε σε κάτι τεράστιους θαλάμους μ΄ άλλους φτωχούς και πλούσιους, επίσημους και επώνυμους κι ανώνυμους να παρακαλούν  την τύχη τους να μην τους οδηγήσει η αρρώστια  να μπούν στον θάλαμο της εντατικής. Όταν η κρίση αγγίζει τα όρια της απελπισίας, πώς αποφασίζει άραγε ένας γιατρός το ποιος ασθενής θα εισαχθεί στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας; Κάθε μέρα είναι μία μάχη στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) εκεί δεν υπάρχουν διακρίσεις εκεί  υπάρχουν μόνο ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Έτσι επήλθε ένα σημαντικό και απρόβλεπτο γεγονός που αποδεικνύει αναμφισβήτητα πως όλοι είμαστε απολύτως ίσοι μπροστά στην δυστυχία όπως και ακόμη μπροστά στον θάνατο. Μπροστά στην αρρώστια είναι το ίδιο όλοι χωρίς καμμιά διάκριση παρά μόνο με τον τρόμο της άγνοιας της επόμενης μέρας.
«Eventsmydear… events», ήταν η απάντηση του Βρετανού Πρωθυπουργού Χάρολντ Μακ Μίλαν, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, όταν ρωτήθηκε από ένα νέο βουλευτή, τι είναι εκείνο που μπορεί να κλονίσει μια παντοδύναμη κυβέρνηση… Έτσι και τώρα, η πανδημία του κορωνοϊού είναι ένα γεγονός τεραστίων διαστάσεων, που πέρα από το θάνατο τόσων ανθρώπων ανά την υφήλιο, προκαλεί σοκ στις αγορές , κλονίζει την παγκόσμια οικονομία και εκθέτει την ανικανότητα ή αναδεικνύει την αποτελεσματικότητα των κυβερνήσεων! Τις συνέπειες του κορωνοϊού είναι πολύ νωρίς να τις φαντασθούμε! Ίσως αποδειχθεί μεγαλύτερης σημασίας γεγονός, ακόμη και από την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ και την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του 2008!
Αλλά δεν έφτανε αυτό το κακό , εκείνες τις άσημες μέρες του αναγκαστικού εγκλεισμού λόγω πανδημίας  και τα κανάλια φρόντιζαν να «απαλύνουν» βγάζοντας τόνους  της υποκρυπτόμενης κάτω από τα φωτεινά ονόματα βορβορώδους παλιανθρωπιάς στην επιφάνεια, ήρθε ο κακός καιρός να μετατρέψει το «κλεινόν Αστύ» σε στέπα της Σιβηρίας. Την ίδια ώρα συνεχίζεται με αμετροέπεια το καθημερινό «βρισίδι» από τα ενημερωτικά μας κανάλια που ενημερώνουν και τα παιδιά μας που βρίσκονται στο σπίτι λόγω πανδημίας.
Ο Φλεβάρης θέλοντας να κρύψει τις ντροπές του μας έπνιξε στο χιόνι.
Δεν άργησε και το χιόνι τα κατάφερε και σιγά σιγά ακόμη και το Κέντρο της Αθήνας  έγινε απόκεντρο και το όλο σύστημα το πήρε ο διάολος και το φως κόπηκε και το νερό και το τηλέφωνο μα έτσι δεν υπήρχε και το διαδίκτυο. Έτσι για δει κανείς πως ζούσανε οι πρόγονοι μας με τις λάμπες και έβγαζαν νερό απ’ τα πηγάδια τους που τώρα δεν υπάρχουνε και τηλέφωνο δεν υπάρχει πλέον  χωρίς ρεύμα.
Έτσι για να θυμόμαστε τα καλά της τεχνολογίας και όποιος θέλει να μάθει τα νέα ν’ ανοίξει το ραδιοφωνάκι του αν έχει φροντίσει να έχει στο σπίτι μπαταρίες. Τυχερός εκείνος που έχει δοχεία ν’ αποθηκεύσει νερό και κεριά της λαμπρής να φωτισθεί.
Κάπως έτσι θα γίνουν τα πράγματα αν τουρθει του «αγαπημένου» μας γείτονα(που κακό χρόνο  νάχει πούλεγε η νόνα μου για το σοί του) να θελήσει να πάρει εκδίκηση για την σφαγή του Δράμαλη που φέτος  που γιορτάζουμε τα 200 χρόνια!
Έτσι που λέτε καλό είναι να κοιτάξουμε την δυσκολία μας και να βάλουμε λίγο μυαλό γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο σ ’αυτή την κοσμοχαλασιά ούτε το φως, ούτε το νερό ,ούτε το τηλέφωνο , μα ούτε η ζωή μας.
Συγγνώμη μα κάποιος πρέπει να τα πεί.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ.
ΥΓ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΦΩΣ
16/2/2021