Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφάσισε η Αγία Σοφία να χαρακτηριστεί επισήμως τζαμί, αλλά παράλληλα να κρατήσει και την ιδιότητα του μουσείου, ώστε να είναι επισκέψιμο και από τουρίστες, όπως το Μπλε Τζαμί απέναντι από την Αγία Σοφία, η οποία μετατράπηκε σε μουσείο το 1934. Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο κτίσμα που χτυπάει στα μάτια του επισκέπτη, καθώς εισέρχεται από την Προποντίδα. Το Μουσείο της Αγίας Σοφίας αποτελεί το πλέον δημοφιλές τουριστικό αξιοθέτο στην Τουρκία: Περισσότεροι από 3,7 εκατ. άνθρωποι επισκέφτηκαν το μνημείο το 2019, σύμφωνα με τα στοιχεία του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας θεμελιώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μ.Χ. όταν ονόμασε τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Για χίλια και πλέον χρόνια (537-1453), η Αγία Σοφία θα αποτελέσει το κέντρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Αγία Σοφία έγινε τζαμί και με την επανάσταση του Κεμάλ Ατατούρκ μετατράπηκε σε μουσείο. Η Αγία Σοφία θεωρείται σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς και θαύμα της αρχιτεκτονικής και συνυφασμένη με τα όνειρα και τις μνήμες του Ελληνισμού. Ο Ερντογάν δείχνει να επιμένει σ΄ αυτό το ζήτημα, γνωρίζοντας ότι θα προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις που όμως εντελώς επιδερμικές είναι και δεν τους έδωσε καμμιά σημασία . Είναι βέβαιο ότι η γειτονική χώρα έχει εντάξει στο πλαίσιο του γενικότερου σχεδιασμού της στην Ανατολική Μεσόγειο και τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Κλιμακούμενης της έντασης τέθηκε το ζήτημα με την Αγία Σοφία, ζήτημα που τελικά επηρεάζει τον ψυχισμό του Ελληνισμού. Τα επεισόδια του Έβρου, υπήρξαν ευθεία απειλή στην κυριαρχία της χώρας και η αντίδραση της Ελλάδος δεν ήταν η αναμενόμενη από την άλλη πλευρά. Τώρα βρισκόμαστε ξανά αντιμέτωποι με μία σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση. Ίσως τη σοβαρότερη από το 1974 και μετά… Η Τουρκία, βάσει πολύ καλά μελετημένου σχεδίου, υλοποιεί μια σαφώς επεκτατική πολιτική σε βάρος του Ελληνισμού. Λόγω της Στρατιωτικής συμφωνίας Τουρκίας- Αλβανίας, πολεμικά πλοία του τουρκικού στόλου, θα μπορούν ελλιμενίζονται στην ναυτική βάση του Αυλώνα στην νότια Αλβανία. Η παρουσία των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην Λιβύη και την Κύπρο είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Στο πάγιο μοτίβο των προκλήσεων, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, εξαπολύει βολές κατά της Αθήνας κάνοντας λόγο για «επίδειξη εξοπλισμού», την οποία και χαρακτηρίζει «μάταιη». Παράλληλα, κάνει λόγο για «τεχνητούς ισχυρισμούς» και ελληνικές απόπειρες να εμφανιστεί η Τουρκία ως «επεκτακτική», σημειώνοντας σε αυτό το πλαίσιο πως «ένας σπουδαστής της στρατιωτικής ακαδημίας μπορεί να φτάσει κολυμπώντας στο Καστελλόριζο». Στόχος της Τουρκίας είναι να μας οδηγήσει υπό δυσμενείς συνθήκες σ΄ ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης με τον φόβο του πολέμου η και της «ήττας» χωρίς πόλεμο ακόμη. Οι Έλληνες ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ πόλεμο. Αλλά δεν θέλουν και να…παραδοθούν γιαυτό και πρέπει να είναι έτοιμοι…Αναμφίβολα, πίσω από την αγορά νέων αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων από την Ελλάδα, υπάρχει μια προσπάθεια να αντιστραφεί η μεταβαλλόμενη ισορροπία που είναι υπέρ της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Πιστεύω πώς όλοι γνωρίζουμε πώς στην κρίσιμη στιγμή θα είμαστε μόνοι. «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις εκεί που πάει ν’ ανθίσει…». 28/12/21

ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης» (Ησ. 26,9) Η Δικαιοσύνη αποτελεί διαρκή και επιτακτική ανθρώπινη ανάγκη. Δεν απορρέει αποκλειστικά από τη Νομική Επιστήμη και τους κανόνες του Δικαίου, ούτε αφορά μόνον την τήρηση των νόμων και την επιβολή κυρώσεων στους παραβάτες. Η Δικαιοσύνη ως ανώτερη έννοια εκπηγάζει από δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να διακρίνουν και τους φορείς της: την ηθική και τη συνείδηση. Καμία έννοια δικαιοσύνης δεν μπορεί να σταθεί, εάν δεν την υπαγορεύει το μέτρο της αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Έχουν περάσει 47 ολόκληρα χρόνια από την Κυπριακή τραγωδία. Στις 20 Ιουλίου του 1974 αρκετά Ελληνοπούλα κλήθηκαν ν’ αντιμετωπίσουν τον Αττίλα και μέχρι τέλος Αυγούστου 1974 υπηρετώντας ευσυνείδητα την Ελλάδα και προσφέροντας ακόμα και την νεανική ζωή τους. Οι νέοι αυτοί ,όλοι τους κληρωτοί, πολέμησαν ηρωικά, προδομένοι και εγκαταλειμμένοι απέναντι στον Αττίλα ενώ υπηρετούσαν την στρατιωτική τους θητεία στην Κύπρο, όπου είχαν αποσταλεί από τον Ελληνικό Στρατό και έλαβαν μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά την εισβολή των Τούρκων στο νησί την προαναφερόμενη περίοδο. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της προδοσίας πέθαναν ατιμώρητοι και με τις συντάξεις και προνόμια τους. Η Πολιτεία αδιαφόρησε τα παιδιά της Ελλάδας που πολέμησαν γι αυτήν μόνοι προδομένοι «πολιορκημένοι ἀπὸ στεριὰ καὶ θάλασσα». Με τον ν. 2641/1998 αναγνωρίσθηκε η δράση τους αυτή από την Ελληνική Πολιτεία δηλαδή μετα 24 και πλέον χρόνια από την παράνομη, ως αντίθετη στον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου, που αποτελεί, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος, πρωταρχική υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας, παράλειψη της τελευταίας να προβεί επί 24 έτη στις απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις, ώστε να χαρακτηριστεί ως πολεμική η περίοδος Ιουλίου – Αυγούστου 1974 για τις Ελληνικές Δυνάμεις που συμμετείχαν στην απόκρουση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και πρόσφεραν με γενναιότητα τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες στην πατρίδα και να τους αποδοθούν οι ηθικές αμοιβές και τα κοινωνικά προνόμια που προβλέπονται από τη νομοθεσία για τους πολεμιστές. Η απονομή των ηθικών αμοιβών στους πολεμιστές αυτούς έγινε με το ΠΔ 120/2012 Είναι αναμφισβήτητή η προσβολή της προσωπικότητας των ανθρώπων αυτών (ηθική βλάβη),δια της παραλείψεως του Δημοσίου να προβεί στις αναγκαίες ρυθμίσεις και έτσι παραβιάστηκε η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.) με την προσβολή της προσωπικότητας και της υπολήψεώς τους. Ο δικαστικός Γολγοθάς συνεχίζεται μέχρι σήμερα , αφού το Ελληνικό Δημόσιο δια του ΝΣΚ ,ασκεί ένδικα μέσα κατά των αποφάσεων που τους δικαιώνουν, επικαλούμενο ζητήματα που όφειλε λύσει και να κλείσει το ζήτημα όπως τόσα άλλα. Το ζήτημα όμως της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων που είναι αρμόδια να επιληφθούν των υποθέσεων αποζημιώσεως των εφέδρων που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις της Κύπρου ,έχει νομολογικά λυθεί με τίς αποφάσεις ΣτΕ 3518, 3519/2013 7μ.,1485, 3523, 4604, 4607/2014, 2229/2016, 752, 799, 2622/2017 που έκριναν ότι αρμόδια δικαστήρια είναι τα πολιτικά δικαστήρια. με επίκληση την 31/2008 απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου. Όμως ΟΙ υποθέσεις αυτές βρίσκονται ακόμα στα δικαστήρια που καθυστερούν την πλήρη δικαίωση των ηρώων. Χαρακτηριστικά στην 1496/2021 απόφαση του ΣτΕ που απέρριψε την αγωγή ελλείψει δικαιοδοσίας η πρωτόδικος απόφαση εκδόθηκε το 2008(9550) η Εφετειακή το 2011(3623), η Αίτηση Αναιρέσεως του Ελληνικού Δημοσίου ασκήθηκε στις 26/4/2012 και η υπόθεση συζητήθηκε ερήμην των αναιρεσιβλήτων 15/1/2018, η απόφαση δημοσιεύθηκε 4/10/21!!. Μ’ αυτό τον τρόπο και μετα 47 χρόνια καλούνται οι ήρωες του 1974 να ξαναρχίσουν μια νέα δίκη στα πολιτικά δικαστήρια, να περιμένουν κάπου δέκα χρόνια τουλάχιστον να δικαιωθούν και επειδή υπήρξαν κληρωτοί του 1974 να ελπίσουμε λόγω ηλικίας να προλάβουν να χαρούν και την δικαστική τους δικαίωση. Ορθά ο δάσκαλος πατέρας μου λοιπόν έλεγε «το κράτος δεν έχει καρδιά» γιατί πώς αλλιώς μπορώ να χαρακτηρίσω την στάση της διοίκησης να σέρνει στα δικαστήρια τους ήρωες αφού «Τιμή και δόξα σε όσους στη ζωή τους τάχθηκαν να φυλάνε Θερμοπύλες» ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ;

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ; «Εκεί που ο άνθρωπος καίει βιβλία, μπορεί να κάψει και στο τέλος ανθρώπους». Το 1933 η ναζιστική Γερμανία έζησε τον δικό της πνευματικό μεσαίωνα, με το «Ολοκαύτωμα των βιβλίων» των επιφανών Γερμανών συγγραφέων. Ήταν το προοίμιο όσων θα ακολουθούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην Πλατεία της Όπερας του Βερολίνου, πλήθη Γερμανών φοιτητών και μελών των χιτλερικών Ταγμάτων Εφόδου συγκεντρώνονται για την καύση βιβλίων που κρίθηκαν ως «αντιγερμανικά». Η μεγάλη καύση βιβλίων πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 10ης Μαΐου 1933 Κάηκαν πάνω από 20.000 βιβλία. «Αυτό ήταν απλώς ένα πρελούδιο. «Εκεί που ο άνθρωπος καίει βιβλία, μπορεί να κάψει και στο τέλος ανθρώπους». Αυτό είχε γράψει προφητικά ο ποιητής Χάινριχ Χάινε. Η θλιβερή αυτή νύχτα όμως στο Βερολίνο δεν ήταν η μοναδική. Ήδη εβδομάδες πριν και μετά τη 10η Μαΐου αντίστοιχες καύσεις βιβλίων έλαβαν χώρα σε πολλές άλλες γερμανικές πόλεις. Στην πατρίδα μας στις 16 Αυγούστου 1936 η δικτατορία Μεταξά προέβη σε καύση των σχολικών βιβλίων των Αλ. Παπαδιαμάντη, την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, τα έργα του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα αλλά και του Στρ.Μυριβήλη. Άλλα έργα που ρίχτηκαν στην πυρά ήταν: το συνολικό έργο του Φρόιντ, Λέον Τολστόι και Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ και κάθε άλλο βιβλίο με μαρξιστικό περιεχόμενο και ιδεολογία, ακόμα και το «Καταγωγή των ειδών» του Δαρβίνου. Δυστυχώς την 12.12.2021 στην Χαλκίδα λίγο πριν τις 9 το βράδυ της Κυριακής, κάποιοι σε διαμαρτυρία που έκαναν για τον κορωνοϊό. έκαψαν το παιδικό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά, το οποίο αφορά την περίοδο της πανδημίας, το οποίο μοιράστηκε την προηγούμενη εβδομάδα στα σχολεία. Το γεγονός είναι πρωτόγνωρο για την Ελλάδα μας και απολύτως αποκρουστικό και απαράδεκτο, ξεπερνά τα όρια κάθε νόμιμης διαμαρτυρίας και οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς . Ένα από μεγαλύτερα εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε στις 13 Δεκεμβρίου του '43 δυνάμεις της «Βέρμαχτ» σκότωσαν σχεδόν όλους τους άρρενες κατοίκους των Καλαβρύτων και αυτό είναι μια θλιβερή μέρα και δεν μπορούμε στην επέτειο του ολοκαυτώματος αυτού να ανεχθούμε σήμερα και πάλι την βαρβαρότητα και το κάψιμο βιβλίων. Το κάψιμο βιβλίων είναι πράξη που προσβάλλει τα πανανθρώπινα ιδεώδη. Αποτελεί πραγματικά όμως και πρωτοφανές γεγονός η εμφάνιση της βάρβαρης βίας σε συμπεριφορές διαμαρτυρίας για τα ζητήματα της πανδημίας και μάλιστα με επίκλησή δήθεν διατάξεων του Συντάγματος που αυτοί που τις επικαλούνται δεν αντιλαμβάνονται .Η Βία και το Σύνταγμα είναι έννοιες ασύμβατες. Είναι η παρούσα δύσκολη κατάσταση μια πραγματικότητα που πρέπει με νηφαλιότητα ν’ αντιμετωπισθεί, με τα συντεταγμένα όργανα της Πολιτείας, χωρίς όμως κραυγές και υπερβολές. Αποτελεί άλλωστε , αναμφισβήτητα τρομακτικό γεγονός αδιανόητης βίας , η «σύλληψη» δημοσίου λειτουργού μπροστά στα «αθώα» μάτια των μαθητών του Το γεγονός υπερβαίνει τα όρια της λογικής και της νομιμότητας Αλλά για την έλλειψη σεβασμού προς το δημόσιο λειτουργό, τον δικαστή, τον δάσκαλο μπορεί να μην υπάρχει πραγματική ποινή στο ποινικό μας σύστημα γιατί η «υβρις» είναι τόσο βαριά που δεν μπορεί να ενταχθεί στον ποινικό μας κώδικα όπως και το κάψιμο βιβλίων γίνεται από ηθελημένα ανιστόρητους, επιλεγμένα διαστρέφοντας καταστάσεις και πάντα με απροκάλυπτη ασέβεια προς την ιστορία του τόπου και τους θεσμούς. Αυτού του είδους οι τραμπουκισμοί ούτε εξεγέρσεις σηματοδοτούν, ούτε επαναστάσεις, ούτε διαμαρτυρίες αλλά φέρνουν στην μνήμη μας τραγικές και απεχθείς στιγμές της ιστορίας. ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ